पत्त्यांचा डाव

त्या वेळी आम्हि शाळेत होतो.
सुटित पत्त्यांचा डाव पडला कि
तिचि माझि कायम जोडि असायची
लॅडिस खेळायचो...
आमचि जोडि कायम जिंकायचि,
आमच्या गुप्त खुणा असायच्या,
केसावरुन नकळत हात फिरला कि...किलवर
डोळ्यांच्या हळुवार हलचाली....इस्पिक
ओठांच्या हळुवार हलचालि.......चौकट
जिभ हळुच बाहेर काढणे............बदाम
आम्हाला बरोबर पाने कळायची एकमेकांची
कॉलेज ला गेल्यावर हि ति तशाच खुणा करायची..
मला वाटायचे हिला पत्ते खेळायचे आहेत..
म्हणायचो लहान नाहि आपण तसे खेळ खेळायला..
वेडि मुलगी नाराज व्हायची
नंतर कळाले तिचे लग्न ठरले...
अन सा~या खुणांचा अर्थ लागला
पण अरेरे.. अर्थ कळाला तेंव्हा वेळ निघुन गेली होति...
अन हातात हुकमाचि पाने असुन हि डाव गमावुन बसलो होतो
@ Avinash

तु म्हणजे अस्सा आहेस ना

तु म्हणजे अस्सा आहेस ना

चल तुझ आपल काहितरीच
मारुन चापटि हळुवार खांद्यावर
जरी म्हणालिस तु कृतक कोपानी
सांगुन गेलीस बरेच काहि तु प्रणयीनि

मुडपुन अधरास, तुझे मान वेळावणे
ते गालातल्या गालातले, सुचक हसणे
बघण्या~यास वेडे करुन सोडणे.
नाहि नविन मला तुझे हे बहाणे

लांब रेशमी ते कुंतल काळे
रक्तवर्णी अधरांचे विभ्रमी चाळे
तनु गंध अवति भोवति दरवळे
गात्रात साजणे मदन सळसळे

स्वार होऊनि रेशमी कुंतलावर
गंध दरवळे अवति भवति
ति भिरभिरी नजर,लाजरी बावरी
समजले ईशारे तुझे, मदन मंजीरी

घालतेस मिठी मागुन तु हळुच
पाठिस जाणवे स्पर्ष उरोजांचा
घेता मिठीत,भिडे दिठीस दिठी
वर्षाव होतसे साजणे चुंबनाचा

तु म्हणजे अस्सा आहेस ना
सोडवित मिठी वर मलाच म्हणणे,
लाजणे, हसणे, वर वेडावुन दाखवणे,
स्वर्ग सुख काय निराळे असते साजणे???

अपुर्ण

अपुर्ण

का कोरतेस, काजळ तु कुरंग नयनात,
नसेल बघणार मी, तर श्रुंगार व्यर्थ आहे

का लिहितिस त्या भावपुर्ण कविता
नसेल गाणार मी, तर ते शुष्क शब्द आहेत

जरी माळला ,सुगंधित मोगरा तु कुंतलात
स्पर्षाविना माझ्या, तो साजणे, गंधहिन आहे

लावलेस जरी अस्मानि सुर तु गळ्यातुनि
माझ्या साथि विना ति मैफित अधुरी आहे

जरी जगात प्रेम आहे, हे पुर्ण सत्य आहे
तरी माज्या विणा साजणे, मात्र सारे मिथ्य आहे

का रेखाटतेस हट्टाने ,सुख चित्र भविष्याचे
भरु देत रंग मजला, अन्यथा ते बेरंगी आहे

समजुन घे, तु माझी,मी तुझा हे प्राक्तन आहे
एकमेका विना आपल्या दोघांचे जिवन अपुर्ण आहे

अविनाश. बेभान स्वछ्छंदि मुक्त जिवन

स्वर्ग सुख

स्वर्ग सुख

चल तुझ आपल काहितरीच
मारुन चापटि हळुवार खांद्यावर
जरी म्हणालिस तु कृतक कोपानी
सांगुन गेलीस बरेच काहि तु प्रणयीनि

मुडपुन अधरास, तुझे मान वेळावणे
ते गालातल्या गालातले, सुचक हसणे
बघण्या~यास वेडे करुन सोडणे.
नाहि नविन मला तुझे हे बहाणे

लांब रेशमी ते कुंतल काळे
रक्तवर्णी अधरांचे विभ्रमी चाळे
तनु गंध अवति भोवति दरवळे
गात्रात साजणे मदन सळसळे

स्वार होऊनि रेशमी कुंतलावर
गंध दरवळे अवति भवति
ति भिरभिरी नजर,लाजरी बावरी
समजले ईशारे तुझे, मदन मंजीरी

घालतेस मिठी मागुन तु हळुच
पाठिस जाणवे स्पर्ष उरोजांचा
घेता मिठीत,भिडे दिठीस दिठी
वर्षाव होतसे साजणे चुंबनाचा

तु म्हणजे अस्सा आहेस ना
सोडवित मिठी वर मलाच म्हणणे,
लाजणे, हसणे, वर वेडावुन दाखवणे,
स्वर्ग सुख काय निराळे असते साजणे???

@Avinash..........................

तिच्या आठवणीने

मिळता नजरेस नजर

शाम निल घन

शाम निल घन, तनात असा बरसुन गेला
कोवळे हे तन, चिंब चिंब करुन गेला

डवरला प्राजक्त, असा सडा घालुन गेला
प्राजक्ताचे लाख बहर, या तनुत ऊधळुन गेला

गौर देहावर ,चुंबन फुले तो रेखाटुन गेला
रक्त वर्णी अधरावर,प्रेमगीत लिहुन गेला

भिडता नजरेस नजर,जरी लाजभरे वाकली
गात्र गाभा~यात, गोजीरी स्वप्ने फुलवुन गेला

आलिंगलेस,कायेस माझ्या काया भिडली
स्पर्श अधिर, गौर तनुत विरघळवुन गेला

रिक्त जरी झालस तु, पण तृप्त होऊन गेला,
प्रेमप्रपातात माझे कुंवारे पण उधळुन गेला

@..अविनाश. बेभान स्वछ्छंदि मुक्त जिवन

थांब ना

थांब ना, नको करु घाइ जाण्याची..
बघ ,नभात शशी अजुन मावळला नाही 

रातराणीने नुकतिच फुलायला सुरवात केली बघ
थांब ना ,गंध वातावरणात अजुन मातला नाहि

डवरला आहे तो प्राजक्त ,त्याला दवाने न्हाउ तर दे
थांब ना, थोडा वेळ, प्राजक्तांचा सडा तर पडु दे

नको सैल करु, तु साजणे मिठि रेशमाची
थांब ना, उरोजाची म्रुदुता तर अनुभवु दे

अत्ताच चेतली बघ प्रिये ति कामधुंद काया
ते काम लाघवि ओले स्पर्श तर अनुभवु दे

थांब ना, नको संपवु हा धुंद काम सोहळा,
विझु दे धग,गात्रांना,क्लांत तर होऊ दे

@ Avinash

first  |  <>  |  next >  |  last

घनदाट गर्द रेशमी केशसंभार..

घनदाट गर्द रेशमी केशसंभार..
काजळ नक्षी त्या टपो~या नेत्रास,
तनुत रातराणीची अशी मादक दरवळ
मदमस्त,असे यौवन रंगाचि उधळण

नजर, कधि लाजरी, कधि नाचरी
रतिरुप,नखशीकांत तु लावण्य मुर्त
वाकलेली लज्जेने तु अबोध रमणी
रुप चमके,जशी नभी शुक्रचांदणी

वसने ,गर्भ रेशमी अंगी ल्याली
तव उरास काचे ,भर्जरी काचोळी
देहात रानवारा,उसळे उधाण लाटा
गालास खळी,अशी तु लावण्यकळी

अबोल पौर्णीमा, अन धुंद चांदणी
जवळ श्रुंगार वेडी,बेधुंद रागीणी
मुग्ध कुजबुज अन चोरटी अलिंगने,
नाचति वक्षावर, चकोर मंडले बेभान

रोम रोम नशेने फुलले,श्वासात श्वास भिनले..
एक मेकाच्या सहवासात राणी,बहरुन यौवन आले

रात्र तु जागुन जा.

रात्र पौर्णीमेचि,राजसा रात्र तु जागुन जा.

सडा चांदण्याचा ,अंगावरी तु घेवुन जा...

हि नाजुक तनुवेल,बघ राजसा बहरली..

त्या कोवळ्या पानांवर, प्रेमगीत कोरुन जा... 

लावलिस नजरेने तु, आग ज्या गात्रांना..

त्याना एकदा तरी, तु स्पर्शुन जा...

मुडपला रसाळ ऒठ, दाबला तो दातांखाली

समज इषारा, सुखमय डंख तु मारुन जा...

चैन नाहि जिवाला, मदन दाह मज सोसवेना..

वक्षावर माथा, एकदा तरी ठेवुन जा....

कशी आवरु स्वत:ला?, हि, ति वेळ नाहि..

ये धस मुसळ्या, गात्रांस तु चुरगाळुन जा...

मुश्किलीने लागला डोळा, हा पहाटे पाहटे

गोजिरी स्वप्ने घेवुन, झोप तु चाळवुन जा

अविनाश.....एक बेधुंद..मुक्त जिवन