अप्सरा

अप्सरा

तलम साडीतुनी डोकावे तुझा खांदा गोरापान
पडता नजर त्यावरी होइ मन खट्याळ व बेभान

कापलेले रेशमी केस रुळति तुझ्या गो~या पाठिवर
अवखळ रेशमी बटा येती तव डोळ्यावर वारंवार

हिरेजडीत कर्ण भुषणे डुलती.वा~यासंगे आनंदुन
ओशाळला गुलाव.. तव गौर गुलाबी तनु पाहुन

मोहक गुलाब लाली गालावरची लाजविते लज्जेला
रति रुप असे देखणे ,का तु लाजवितेस अप्सरेला

लवता नेत्र पापणी,तेजस्वि नेत्र प्रभा अशी फाके
विलगता अधरपाकळ्या. शुभ्र दंतपंक्तिची रांग झळके

नाजुक मंगळसुत्र रुळते ,तव वक्षस्थळांच्या घळी
भाग्यवान धनी,नावाने ज्याच्या कुंकु लावितेस भाळी

Aavinash

नव्हते मनांत तरीहि

नव्हते मनांत तरीहि,कसे अघटीत घडले
त्या चित्त चोरट्याला,आपले म्हणुन बसले

होते पुढे शिकायचे,आइचे ऎकुन बसले
वधु परिक्षेस मी,का सजुन बसले?

त्या हस~या छबित,मीच हरवुन बसले.
त्या एका कटाक्षाने,घायाळ होवुन गेले..

बोलणे असे आर्जवि,का मनास गुंतवावे.?.
ठेवले जे सांभाळुन,का वाटे उधळावे?

असेल मी आवडली?,कितिदा मना पुसावे
येइल का होकार,म्हणुनी किति झुरावे

येता होकार त्यांचा,मन पाखरु व्हावे.
वाटे हे जिवन,त्या चरणी अर्पावे..

नव्हते मनात माझ्या,मग का असे घडावे?
या गारुडास सांगा,काय नाव द्यावे?

Avinash:

त्या रात्रीचे काय सांगु, तोल् माझा गेला होता.

रात्र चांदणी होति, अंधार मातला होता,
त्या रात्रीचे काय सांगु, तोल् माझा गेला होता.

दोघांच्या देहां मधे श्वासाचेच अंतर होते
तिच्या उष्ण श्वासांनी देह तापला होता

त्या काळ्या कुंतलात, शशि चमकत होता
नेत्र शांभवि पिताना,माझा पाय घसरला होता.

सभ्य संयमीत मी, वक्षावर नजर घसरली
ढळला पदर तुझा, अन, तनु सारी कल्लोळली

हातात हात घेता,हात तु सोडवुन घेतला
भिति तुला वाटत होति, पण स्पर्श हवहवासा वाटला

शांत होते आसमंत , मंद वारे वहात होते, ,
रात्र होति वादळी, आपले विश्व बदलले होते

संपली रात्र केंव्हा, ना कळले तुला न मला
कळिचे फुल उमलले,ना कळले तुला न मला

ति रात्र वादळी होति , कि दोष माझा होता.
वाटच निसरडी होति, पाय घसरला होता

बेभान श्रावण

बेभान श्रावण

हळवे ग मन
गाते गाणे मन

गोरे गोरे पान
रुप हे बेभान

गालावर खळी
पडते ग छान

बेभान श्रावण
मदनाचा बाण

अधिर यौवन
सजलीस छान

अधरात ठेवलय
गुपित दाबुन

लवते नयन
येणार कोण?

नाचते ग मन
येणार साजन

avinash

डोळे

डोळे

लाजभरे,सलज्ज नेत्रपल्लवि विसरु लागले डोळे
का आता सावजे, हेरु लागले तुझे धिट डोळे

अंगभर पदर,किति गोड विनयी होति देहबोली
ढाळुन पदर,दाखवित उरोज,खुणवु लागले डोळे

तो भाव प्रेम समर्पणाचा,विसरले तुझे डोळे
सार शरीर आता ,ओरबाडु लागले तुझे डोळे

सात जन्माची सोबत कशी विसरले .तुझे डोळे
रात्र भर पुरे सोबत ,का म्हणु लागले तुझे डोळे


avinash

प्रित माझी कळेना..

या प्रियकराला,प्रित माझी कळेना..
अधरी अडकति शब्द ..भाषा डोळ्यांचि उमजेना

मास श्रावणाचा .,शशि तेवतो नभि
ते चांदणे हि शितल..पण तनुदाह सोसवेना

सुकुन गेले अधर..,कोमेजली काया.
कसा कठोर हा..मम दुःख्ख त्यास कळेना,,

आठवता छबि..विज तनुत कल्लोळे
रात्रभर ना डोळ्यास डोळा..ना पापणी मिटेना

वाटते असे..हे गुपित त्यास वदावे
हि लाज गडे मुलखाचि..पाठ माझी सोडेचना
avinash

मिळता नजरेस नजर

मिळता नजरेस नजर
श्वास थांबुन गेला
मनात मन मोराचा
पिसारा फुलु लागला

कशी चुकवु नजर
जिव गोंधळुन गेला
त्या हस~या छबिचा
काळजाने ध्यास घेतला

त्याच्या लाघवि बोलण्यात
जिव रंगुन गेला
या बिन चेहे~याच्या जगात
वाटले साथी मिळाला

अधिर हव~या स्पर्शाने
तनुत चंद्र उजळला
चुंबिता कोवळे अधर
गात्री मदन सळसळला

लोचने त्रुप्त् झालि
स्वप्ने नयनी तरळे
प्रुथक् भाव् विरघळे
अद्वैत भाव आला

पुजले प्रेम दैवताला
कौमार्य नैवेद्य वाहिला
विश्वासु सखा होता तो
जिव्हारी घाव देवुन गेला

उतरता धुंदी प्रेमाचि
जगाचा व्यवहार कळाला
तो पहिला घाव
बरेच शिकवुन गेला

@...अविनाश. बेभान स्वछ्छंदि मुक्त जिवन

या गर्द नील नयनी

या गर्द नील नयनी, दाटून मेघ आले
का मोर पापण्यांचे मिटवून पंख बसले..?

तुझ्या आठवणीने रे,मन कसे विभोर झाले
कसे आडवु आसवांना,नयनि पुर बघ आले.,

त्या प्रेम पावसाने,अशी चिंब चिंब भिजले
नाहि रे मी विझले,आत जळतचि राहिले

घेतले होते रे मिठित, चमकुन गेलि दामीनि
रान वारा उफाळला, या नाजुक बिलोरी यौवनि

अंग अंग गात्रांग,प्रीत रंगात नहाले
नेत्री आनंद आसवे,देहात चांदणे झळाले

ऎकता अनंग कथा,सहन हो‌ईना मदन चाळे
त्या काम दाहात, शरीर नाजुक होरपाळले

तु रमता धुंद यौवनि. मी तुझीच रे झालें
राखले होते जे तुजसाठी.ते तुला अर्पिलें


आठवता हे सारे नयनी, दाटून मेघ आले
अन मोर पापण्यांचे मिटवून पंख बसले..

Avinash

Hard Drive

Dreams