वेळ नाहि.

सारी सुखे पदरात आहेत
पण हसुन बघायला वेळ नाहि.
ह्या धावपळीच्या जिवनामधे
जगण्या साठी सुध्धा वेळ नाहि.

आईचे उपकार सदा स्मरतो
पण विचार पुस करायला वेळ नाहि.
सारी नाति तर मोडुन पडलीत
त्याना पुरायला पण वेळ नाहि.

सारी नांवे मोबाइल मधे आहेत
पण फोन करायला वेळ नाहि.
दुस~याना देण्याबद्दल काय बोलु
घरच्यांना द्यायला क्षण भर वेळ नाहि.

डोळ्यावर झोपेची झापड आहे,
झोप घ्यायला वेळ नाहि.
मन वेदनेन भरल आहे,
पण रडण्यासाठी वेळ नहि.

कमवण्याच्या शर्यतित असा पळतोय,
कि थकण्याला पण वेळ नाहि
दुस~यांच्या मनांचा काय करु विचार
स्वत:च्या स्वप्नासाठी सुध्ध वेळ नाहि

हे जिवना तुच आता सांग
ह्या आयुष्याच काय होणार,
प्रत्येक क्षणाला मरणारे आम्हि
जगण्या साठी पण वेळ नाहि

माझे पपा..

माझे पपा.. पपा मला तुम्ही खुप आठवता, पपा मला तुम्ही खुप आवडता, मला आठवत,मी लहानपणी, तुम्ही दाढी करताना बघत बसायचीं अन नकळत, माझ्या गालाला, ब्रशन साबण लावायचा.. "करायची का दाढी," म्हणत चिडवायचें.. दाढी झाल्यावर तुमच्या गालाची, पप्पी घेतना, दरवळणारा,ओल्ड स्पाइस, लोशनचा गंध, अजुनही, मनांत दरवळतो आहे. पपा मला तुम्ही खुप आठवता, पपा मला तुम्ही खुप आवडता, नाही,शब्द माझ्यासाठी नव्हता, तुमच सा~याला हो च असायच. सिनेमा हो, नाटक हो, पिकनिक हो, पण तेव्हडीच करडी नजर, अन शीस्त. तुम्हि स्वातंत्र्य दिले, अन त्याचा अर्थ हि दिला. ति माया, शिस्त, आजहि धामन्यातुन वहात आहे. पपा मला तुम्ही खुप आठवता, पपा मला तुम्ही खुप आवडता, लहान पणी तुम्ही शाळेत यायचा. वर्गातल्या मैत्रीणी, म्हणायच्या, तुझे पपा किति स्मार्ट आहेत.. पपा तुमचच सार रुप अंगावर घेतलय. तेच संस्कार, तिच शिस्त,तेच प्रेम, सारच तुमचच, आहे.पपा.. पपा मला तुम्ही खुप आठवता, पपा मला तुम्ही खुप आवडता,

ऑरकुट नामक जादुई नगर

ऑरकुट नामक जादुई नगर
मित्रांनो सारी गंमतच आहे.
आपण सगळेजण ह्या ऑरकुट नामक
जादुई नगरीत कैद झालो आहोत.
सगळेच एकमेकात आडकलो आहोत.
हा माझा मित्र, तो त्या मित्राचा मित्र.
सारे जण मैत्रीच्या धाग्यात बांधले आहोत.
एक गोड गुंता आहे. मस्त वाटत आहे.
ह्यातुन सुटण फार अवघड.
आहो माउलीनच म्हटल आहे,
लाकडी तुळया, लिलया पोखरणारा
भ्रमर, कमळात कैद झाल्यावर कमलदलाच्या,
पाकळ्या तोडुन उडुन जाउ शकत नाहि.
कमल उमलल्यावर उडुन जातो,
थोडक्यात आपल्या भाषेत,
"च्यायला,साल सगळ ऑरकुट होउन बसलय."

तुझ्या रुपात मन कैद माझे झाले.
तो कविता वाचत होता.
"गप रे" ति वैतगली होति.
जरा सिरीयस बन. २ वर्षे झालीत..
बाबा मागे लागलेत लग्नासाठी..

माझा हो कळव.. तो हसत म्हणाला..
अन काय कळवणार? तुला ना नोकरी,
ना काहि व्यवसाय. अरे लग्न म्हणजे गंमत नाहि.
अग गंमतच आहे. लग्न म्हणजे सहजिवन, प्रेम,
एक मेकात आडकण.लग्न म्हणजे संलग्न.

वेडा आहेस. अरे लग्न म्हणजे संसार,
म्हणजे घर, दुध, किराणा, मुल, म्हणजे पैसा..ति म्हणाली
हातात हात तुझा, अन तुझी साथ. पैसा येइल. येतो. तो म्हणाला
पैसा म्हणजे परसातल प्राजक्ताच झाड नाहि.
हालवल कि फुलांनी आंगण भरुन जात..तिन फटकारल..

अग पण, तो बोलायच्या आतच ति म्हणाली..
पैसा कि प्रेम हा वाद विवाद कालबाह्य आहे..
प्रेमाच्या जागी प्रेम आहे, अन पैसा त्याच्या जागि.
तु मल खुप आवडतोस.. पण तु मला विचार करुन निर्णय दे.
तिन अल्टिमेटम दिला..

१५ ऑगस्ट चा दिवस होता आज खिशात पैसे होते.
दिवस तिच्या बरोबर मजेत घालवायचा होता.
त्यान तिला फोन केला.बर झाल, फोन केलास,
मला पण तुझ्याशी बोलायच आहे.ति म्हणाली.
नो प्रोब्लेम.. ताज मधे भेटु. काय?.. ति उडालीच.

ताज च्या थंडगार वातावरणात, ति सुखावलि होति.
मग काय ठरल?.तिन विषयाला हात घातला.
तो बोलतच नव्हता. मी थांबु शकत नाहि.
हि आपली शेवटची भेट.. तिच्या बोलण्याला धार होति..

तो आतुन तुटत चालला होता..प्लिज..
अरे प्लिज काय? सारच कठीण आहे.ति म्हणाली.
मी निघते? ..प्लीज थांब, मला एक संधी दे..तो म्हणाला.
तु फक्त एक वर्ष दे मला, तुल पाहिजे तेवढा पैसा देतो...तो म्हणाला.

ति खळखळुन हसली." वेडा रे"अरे पैसा म्हणजे?...
आय नो. त्यान वाक्य तोडल."किति पैसे लागतात संसाराला?
लाखो रुपये ति म्हणाली..ठीक आहे. एक डिल.तो म्हणाला.
आपण पुढच्या १५ ऑगस्ट ला आपण इथच, ताज मधे,संध्याकाळी. ७ ला भेटु.
अन काय करु..तिन विचारल..
मी त्या दिवशी तुझ्या पायावर ७५ लाख रुपये ओतिल...तुला संसारा साठी.

त्या चित्रपटांत हिरो हिरॉइन ला नोटांनी अंघोळ घालतो तशी.अंघोळ घालीन...
तो हसत म्हणाला."मॅड आहेस." पण म्हणुनच तु मला आवडतो.ति..
पण वचन दे, वाट पहाशील म्हणुन.. तो म्हणाला.

ठिक आहे, पण ७५ रुपये तरी आणशील अस वाटत नाहि. ति हासली.

१५ ऑगस्ट.. तो तिचि ६ वाज ल्या पासुनच वाट पहात होता.
तेच टेबल होत, मागच्या वर्षीच, ति ये‌इल? तो अस्वस्थ होता
७ वाजायला आले होते, अन तेवढ्यात ति आत येताना दिसली.
तिच्याशी नजरानजर होतच त्यान हात हलवला.
हाश हूश करत ति समोरच्या खुर्चीवर बसली.

कशी आहेस? फार गरम होत आहे. पहिल पाणी पिते.
म्हणत उठुन ति त्याच्या समोरच्या ग्लास घ्यायल वाकली.
ति वाकली असताना, त्याला ब्ला‌उज मधे लपवलेल्या मंगळसुत्रचा पदर दिसला.
अग मी मागवतो म्हणेपर्यंत तिन ग्लास तोंन्डाला लावला होता.

अरे फार पाणी पाणी झाल होत.. हं आता बोल.
काय बोलु? तुच सांग. तिच्याकड बघत तो म्हणाला.
मग काय? कुठे आहे ७५ लाख? ति हसत म्हणाली..
त्याचा चेहेरा पड्ला होता., नाहि जमल, तु म्हणालीच तेच खर.
७५ लाख काय ७५ रु जमले नाहि. पैसा मिळवण कठिण आहे..

जा‌उ देत, मला माहित होत, ति समजावणीच्या स्वरांत म्हणाली.
मल पण तसच वाटत होते. पण म्ह्टल तुला शब्द दिला होता...
तो बघत होता..अजुन काय? पडलेल्या चेहे~यानि तो म्हणाला.
सांगु ति म्हणालि.. अरे माझ लग्न झाल, घरचे मागे लगलेच होते.
तो बॅन्केत आहे, १ बेडरुम च घर आहे... तुझ अस.. ति म्हणाली. सॉरी..

तुझ खर आहे., तु ठीकच केल, माझ्याबरोबर.... वायाच गेल असत.
तो म्हणाला.. ठीक आहे. मी निघते, तुला आता अस भेटण बर नाहि...ति.
बरोबर आहे. निघते.. ति म्हणाली.. तो तिच्या पाठमो~या आकृति कडे बघत होता..

तो बराच वेळ तो बसुन होता. सार संपल होत.
रुम च्या नोकरानि टॅक्सीत सामान भरल..
सर कुठे? टॅक्सी ड्रायव्हर ने विचारले.
सहारा एयर पोर्ट. ईंटर नॅशनल टर्मीनल.


टॅक्सी वेगात चालली होति,
गार हवेच्या सपक्यान डोक शांत होत होत.
विमान तळावर टॅक्सी थांबली,
त्यान ट्रॉलीत लगेज भरल.व भाड देवुन तो निघाला,

सर,टॅक्सी ड्रायव्हर ने हाक मारली,
सर, तुमची बॅग राहिली आहे,
त्यान टॅक्सी ड्रायव्हर कड बघितल, अन म्हणाला
बॅग तुला राहु देत, त्यात ७५ लाख रुपये आहेत.
नाहितरी, मला आता त्याचा काहिच उपयोग नाहि,

ड्रायव्हर बराच वेळ त्याच्या पाठमो~या आकृति कडे बघत होता

स्ट्राबेरी

स्ट्राबेरी
महाबळेश्वरला रसाळ स्ट्राबेरी चोखताना,
एकदम तुझी आठवण झाली,
अन स्ट्राबेरी ची चवच निघुन गेली

मराठ मोळी आई

मराठ मोळी आई
आपली मराठ मोळी आई म्हणजे एक मजेदार, प्रेमळ, अस रसायन आहे
*आई तुम्हाला दोन वेळां सल्ला देते. एक तुम्हाला हवा असतो त्या वेळी,व तुम्हाला नको असतो त्या वेळी सुध्धा·
*आई हि अशी एकच व्यक्ति आहे, जिला तुमच्या बद्दल, तुम्हाला तुमच्या बद्दल माहित आहे त्या पेक्षा ज्यास्त माहित असत.
*एखाद्या वेळी एखादी गोष्ट जर तुम्हाला नसेल,व आइला तुम्हि ती तिला विचारली अन जरी तिला ति माहीति नसली तरी ति, गोष्ट माहीति असल्यासारखी ठोकुन देते.
*आई जीतकी चांगली तितके मुंले वाया जाण्याच्या संभावना जादा
*अरे पावसांची चिन्हें आहेत रेनकोट घेउन जा अस ती म्हणते, तुम्हि नेहमी पणे,दुर्लक्ष करता, अन मधे कुठेंतरी नेमका तुम्हाला पाउस गाठ्तो.
* तुम्ही एखादी गोष्ट विसरला, तर ति तुमच्या साऱ्या चुकांची तुम्हाला आठ्वण करून देइल ज्यामुळें तुम्ही ति चुक परत करणार नाहीत.
*तुमच्या साऱ्या गोष्टीवर टीका करण्याचा तिला ह्क्क आहे,जरी त्यातली एखादी गोष्ट तुम्ही केली नसली तरी सुध्धा.
*आई च्या जेवणाला नावे ठेवण्याची चुक करु नका[मेल्या बाहेरच शिळ पाक घाण तेलातल मीटक्या मारत खाशील.]
* आई शी कधीच खोट बोलु नका अन जरी प्रयत्न केला तरी निश्चीत पकडलें जाताल·
*जस जस तुमच वय वाढत जात तस तस एखाद्या लहान मुलासारख तुम्हि तिच्याशी वागायला लागता·
*पैशांची कडकी असते, तिला पैसें मागा ति पैसे देइल अन,तुम्ही पैसे कसे उधळता या वर लेक्चरपण देइल·
*तुम्ही कीतिहि चुका करा, ति हजार वेळा तुम्हाला त्याची आठवण करुन देइल, पण मनांत कधीच ठेवणार नाही·
*तुम्ही एखादी गोष्ट केल्यानंतर[आधी नाही], ती आणखी कशी चांगली करता आली असती हे फक्त तिच सांगु शकते.
*तुमची आई कीतिही गरीब कींवा अशीक्षीत असो ति तुमच्या पेक्षा नेहमीच मोठी आसते.
*एखादी गोष्ट तुम्ही केली तर ति आणखी कशी चांगली करता येइल ते ती तुम्हाला सांगेल ,पण जर तीनें केली अन जर तुम्ही सांगायला गेला तर ती म्हणेंल, मग तुच का नाही करत.
*तुम्ही कितिही चांगला विनोद केला तरी तिला तो विनोद नेहमीच वाह्यात वाटतो.
*आइ काम संपवुन जरा बसली कि मुलाला भुक लागते.
*तुम्हि मोठ होउन नांव काढाव इतकच तिला वाटत असत.

नांव

नांव
तु मला प्रथमच नांवानी हाक मारली
अन माझ सार विश्वच बदलुन गेल.
त्या रात्री सारा मदहोशीचा आलम होता.
सकाळी उठल्यावर सार अपुर्ण वाटत होत.
अन जाणिव झाली ,तुझ्या नांवाआधी
नांव लावल्या शिवाय ते पुर्णत्व येणार नाहि..

आमंत्रण

तिन त्याला आमंत्रण दिल..
ये अन माझ्या अथांग जलाशयात मनसोक्त काम क्रीडा कर.
तो नुसता हसला, अन त्यान तिच नग्न शरीर कवेत घेतल..
विश्वाला व्यापेल एवढ्या लांब जिभेने त्यान, तिच्या तापलेल्या शरीरावर
चांदण्याचा शितल लेप दिला..
तिच्या स्तनांवरुन त्याचा हात फिरत होता..
स्तनाग्र त्याचा मुखात देताना, तिन त्याच्या कडे पाहिल..
अन ति चकित झाली..
त्याच्या आ केलेल्या मुखांत कोट्यावधी ब्रम्हांड खेळत होति..
त्यान मुखात तिच स्तन घेतल. अन तिच्या स्तनांतुन जिवन सरीता पाझरु लागली..
सा~या ब्रम्हांडात चैतन्य पसरले..तिच अस्तित्व त्याच्यात विलिन झाल..
शिव अन शक्तिचा खेळ सुरु होता..
तिच्या उदरांत एक ब्रम्हांड हुंकार देत होत.....
अवि.

कृष्ण गोजिरा लडीवाळा,

कृष्ण गोजिरा लडीवाळा,
पाय़ांत चांदिचा वाळा.
खोड्या करण्यात रममाण,
यशोदेचा, जिव की, प्राण.//१//

श्यामल,सुंदर, रुप मनोहर,
मोर, मुकुट,पितांबर सुंदर,
गुण करी, अन दुडुदुडु धावे,
लिला बघता, चित्त हारवे.

यशोदेच्या आंगणी, नाचे मधुसुदन,
वाळा वाजे रुणुझुणु रुणुझुण
नाचे जग वंदन,नाचे आनंद घन,
नाचे कमलनयन, नाचे गोपी जिवन.

नाचे निल घन तन, नचें यदु नंदन.
नाचे सखे सवंगडी,नाचे सारे वृंदावन.
धन्य यशोदा, धन्य सारे वृंदावन.
गोजि~या, लडिवाळाच्या लिला पाहुन

पाऊस

पाउस
भेटण्यास आलि तु अन
पाउस सुरु झाला होता,

थांबण्यास मज जवळ
किति सुंदर बहाणा होता.

बाहेर पाउस, गारठा हवेत.
आग देहात, कंपने ह्रुदयात.

कमनिय बांधा तुझा,
धिर धरु किति,

हा वेडा एकांत
मनांस आवरु किति.

घडावयाचे विपरीत,
नेमके तेच घडले.

घेतले मिठित तुजला
भान आपले हरपले.

चुंबिता मधाळ ओठांना
गालावर पसरली लालि,

फिरता हात वक्षावर
सारी तनु थरथरली.

भान नसे वसनांचे,
देह नग्न मिठित असे,

सोड ति सारी लाज,
साथ प्रेम चेष्टेस दे सखे.

रमलो देहात आपण
काळांचे भान राहिले नाहि,

पाऊस केंव्हाच थांबला होता,
तिकडे लक्ष गेलेच नाहि.